เรื่องราวของความรักเริ่มต้นเมื่อวันวาน แต่ก็ยังชัดแจ่มอยู่ในความทรงจำ

เค้าว่ากันว่าเราจะรักใครสักคนนั้นไม่ใช่เรื่องที่ยากนัก แต่จะรักษาความรักไว้นี่สิ ยากนัก เอง

มันคือความจริงที่เคยเกิดกับตัวเรา

การได้รู้จักกับคนคนนึงที่ทำให้เราได้รู้จักกับความรัก วันเวลาที่ได้คุยกัน

สนุกสนานด้วยกัน มีความสุขด้วยกัน แต่วันนึงสิ่งเหล่านี้ก็ได้จางหายไป

เพราะว่าความไม่กล้ายอมรับหัวใจของตัวเอง

ไม่กล้าเอ่ยออกไป แค่คำว่ารักแค่นั้น กว่าจะรู้หัวใจตัวเองก็สายเกินแก้ไปแล้ว

 

วันวานมันคืออดีต

อตีตที่ไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้

เมื่อคุณรักใครแล้ว ก็อย่าได้ช้าที่จะบอกรักกับใครคนนั้น

ก่อนที่จะสายเกินไป

 

 

 

วันหยุดเป็นวันที่หลายๆคนชอบ แต่ก็ไม่เสมอไป

วันหยุดถ้าสนุกสนานก็ดีไป แต่บางวันหยุดมันก็น่าเบื่อมากๆ

อย่างเช่นวันนี้ ไม่มีไรให้ทำเลย (เจ้าของมันไม่ทำเองมากกว่า)

ความขี้เกียจเริ่มเข้ามา ความง่วงเริ่มครอบงำ คิดถึงเตียงนอนอย่างรุนแรง

ทั้งที่เพิ่งตื่นได้ไม่กี่ชั่วโมง แต่ทำไมยังรู้สึกง่วงอยู่อีก

จะออกไปข้างนอกก็แดดร้อน (น่านกลัวดำอีก) จะทำรายงานก็เซงคิดไม่ออก (ไฟไม่ลนก้นอะดิ) เฮ้อ แล้วเรามาบ่นทำไมเนี่ย ไปล่ะ

วันหยุดขอให้ทุกคนสนุกสนานกันถ้วนหน้า ส่วนเราไม่มีไรทำก็หลับ 555+

เป็นอีกวันที่แสนจะวุ่นวายเพราะไม่อยากจะตื่นเลยนะสิ

ทำไงได้นิต้องตื่นไปเรียนแต่เช้าเลย แถมวันนี้มีเรียนตั้งหลายวิชา

เฮ้อชีวิต มันช่างวุนวายดีจริง

จะว่าไปพรุ่งนี้ก็มีงานเยอะเเยะนะ แต่ก็ขี้เกียจอีกน่านล่ะ

พรุ่งนี้ต้องนั่งฟังเพื่อนเสนองานอีก

โหมากมายจริงๆงาน

ไม่ว่าจะวันทำงานหรือวันเรียนมานก็แสนจะวุ่นวาย

แต่ก็คนล่ะแบบ คนทำงานนี่คงจะลำบากกว่าคนเรียนหนังสือนะนิ

ใช่ไหมเพื่อนๆที่ดันมาจบก่อน และเพื่อนที่ฝึกงานกันปีสุดท้าย

ส่วนเราก็นั่งทำแต่โปรเจ็คจะผ่านเปล่าก็ไม่รู้

อาจารย์ก็แสนจะโหดร้าย มะน่าทำกันได้

แต่ก็ไม่เป็นไร เราถือว่างานจะได้ออกมาดีที่สุด

คิดว่าคงเป็นเช่นนั้นแล